- Nie wszystkie dobre motocykle stają się hitami sprzedażowymi.
- Oto 7 nieoczywistych propozycji dla osób, które szukają używanego motocykla.
- Poznaj je i dowiedz się, dlaczego nie osiągnęły sukcesu.
Przy szukaniu używanego motocykla łatwo krążyć wokół tych samych nazw. Tymczasem poza gronem oczywistych kandydatów są maszyny, które mają sporo do zaoferowania, ale z różnych powodów nie zostały docenione przez rynek. Czasem przeszkodziła im cena, czasem nietrafiony pomysł na pozycjonowanie, a czasem bardziej rozpoznawalny krewniak. Oto siedem motocykli, którym warto dać szansę. Wszystkie poniższe modele były oferowane w Europie i można je znaleźć na rynku wtórnym. To propozycje dla osób, które przy wyborze motocykla chcą wyjść z pudełka.
Yamaha FZ8

Yamaha FZ8 pojawiła się w 2010 roku, wypełniając przestrzeń pomiędzy FZ6 i FZ1. Dostała chłodzony cieczą, rzędowy silnik czterocylindrowy o pojemności 779 cm3, rozwijający moc 106,2 KM i 82 Nm momentu obrotowego. Konstrukcyjnie bliżej jej do litrowej FZ1, z którą dzieli aluminiową ramę i wahacz. Do tego dochodzą sześciobiegowa skrzynia, widelec upside-down i przednie zaciski czterotłoczkowe. Były również wersje z ABS-em, a dla osób szukających osłony przed wiatrem przygotowano wariant z półowiewką.
FZ8 miała dość niewdzięczne zadanie. Powinna przekonać tych, którym sześćsetka już nie wystarczała, a litr wydawał się przesadą. Problem w tym, że nowa z salonu kosztowała sporo, a spokojny sposób oddawania mocy i miękkie zawieszenie niekoniecznie pokrywały się z tym, czego oczekujemy od nakeda o sportowym wyglądzie. Późniejsze pojawienie się rodziny MT dodatkowo osłabiło jej pozycję.
Dziś właśnie to spokojniejsze usposobienie może być argumentem za zakupem FZ8. Silnik płynnie reaguje na gaz, sprzęgło pracuje lekko, a pozycja za kierownicą nadaje się do codziennej jazdy. Moc ponad 100 KM daje też spory zapas osiągów na weekendowy wypad. Warto przyjrzeć się egzemplarzom od rocznika 2013, kiedy Yamaha rozbudowała możliwości regulacji zawieszenia. FZ8 to dobry wybór, jeśli lubisz czterocylindrowe silniki i szukasz uniwersalnego motocykla, którego nie trzeba przez cały czas poganiać.
Aprilia SL1000 Falco

Na początku lat 2000 Aprilia miała w ofercie coś dla tych, którzy chcieli dużego V2, ale zamierzali jeździć przede wszystkim po drogach publicznych. Falco korzystało z chłodzonego cieczą silnika Rotaxa, spokrewnionego z jednostką RSV Mille. Dwucylindrowiec o pojemności 998 cm3 dysponował mocą 118 KM i współpracował z sześciobiegową skrzynią. Do tego Aprilia dorzuciła własną, efektowną aluminiową ramę, widelec upside-down oraz hamulce Brembo. To nadal motocykl ze sportowymi ambicjami, choć z mniej radykalną pozycją niż w RSV.
Przyczyn słabszego zainteresowania można szukać właśnie w tym byciu pomiędzy. RSV Mille budowało rozpoznawalność na sportowym wyglądzie i wyścigowym rodowodzie, a Falco miało przekonywać większą uniwersalnością. Osobom nastawionym na turystykę Aprilia oferowała z kolei Futurę. W takim towarzystwie trudno było wyjaśnić obecność Falco. Testerzy doceniali jego możliwości, ale nigdy nie dorównał popularnością swojemu sportowemu krewniakowi.
W praktyce takie połączenie może się bardzo dobrze sprawdzić u kogoś, kto lubi dynamiczną jazdę, lecz chce również pojechać na dłuższą wycieczkę. Falco oferuje mocny silnik, stabilne prowadzenie i dobrą osłonę przed wiatrem, a przy tym daje więcej swobody niż typowy superbike z tamtych lat. Warto szukać zadbanego egzemplarza z doprowadzonym do porządku zawieszeniem, zwłaszcza tylnym amortyzatorem, który jest najsłabszym punktem seryjnej konfiguracji.
Suzuki GSX1250FA

Suzuki GSX1250FA zadebiutowało w 2010 roku jako mocno zabudowany krewniak Bandita 1250. Pod pełną owiewką pracuje chłodzona cieczą, rzędowa czwórka o pojemności o mocy 98 KM, ale ciekawszy jest moment obrotowy, który wynosi 108 Nm dostępnych już przy 3700 obr./min. Motocykl ma stalową ramę, sześciobiegową skrzynię, klasyczny widelec teleskopowy i ABS. Kanapę kierowcy można ustawić na dwóch wysokościach, a masa maszyny gotowej do jazdy wynosi 257 kg.
GSX-owi najmocniej przeszkadza mało wyrazisty wizerunek. Bandit ma nazwę, którą zna niemal każdy motocyklista, natomiast oznaczenie GSX1250FA mówi dość niewiele. Pełna owiewka nadaje mu sportowy wygląd, ale pod nią pozostaje spokojniejsza, dość ciężka konstrukcja z prymitywnym zawieszeniem. Trudno tu o efektowne argumenty do licytowania się przy stole. Na szczęście jazda motocyklem nie kończy się na rozmowie o liczbie koni.
Najważniejszą zaletą Suzuki jest sposób, w jaki silnik oddaje moment obrotowy. Nie trzeba go wysoko kręcić, żeby sprawnie przyspieszać, co docenisz również w trakcie jazdy z pasażerem i bagażem. Do tego dochodzą wygodna kanapa, dość swobodna pozycja i pełna owiewka, która chroni przed wiatrem. GSX1250FA warto rozważyć jako turystycznego woła roboczego, zwłaszcza jeśli bardziej interesuje cię płynna jazda niż sportowe tempo na ciasnych zakrętach. Przy oględzinach zwróć uwagę na korozję i stan zawieszenia.
Moto Guzzi Breva 1100

Breva 1100 weszła na rynek w 2005 roku. Jej sercem jest chłodzony powietrzem silnik V2 o pojemności 1064 cm3, z cylindrami rozchylonymi pod kątem 90 stopni. Rozwija moc zaledwie 86 KM, a napęd trafia na tylne koło przez sześciobiegową skrzynię i wał umieszczony w jednoramiennym wahaczu układu CARC. Mamy tu także stalową ramę, hamulce Brembo i duży, 23-litrowy zbiornik paliwa. Analogowym zegarom towarzyszy prosty wyświetlacz komputera pokładowego, pokazujący m.in. zużycie paliwa i temperaturę otoczenia.
Przyczyn niszowości Brevy można szukać w jej dość zachowawczej koncepcji. To duży naked nastawiony na wygodę i turystykę, wchodzący w obszar mocno kojarzony z bokserami BMW. Nie próbuje przyciągać sportowymi osiągami, a w przypadku dalszych podróży trzeba pogodzić się z ograniczoną osłoną przed wiatrem. Znaczenie mógł mieć również ówczesny wizerunek Moto Guzzi. W premierowych testach podkreślano, jak dużym krokiem naprzód pod względem dopracowania była Breva wobec starszych konstrukcji marki. Dawna reputacja mogła więc zaszkodzić nowemu modelowi.
Warto zwrócić na nią uwagę, jeśli szukasz motocykla do spokojniejszej jazdy, cenisz wygodną pozycję i lubisz łagodne silniki. Duży zbiornik przydaje się w podróży, a wał napędowy oznacza, że odpada codzienna troska o smarowanie łańcucha. Breva może służyć do jazdy po mieście, weekendowych wycieczek i turystyki z kuframi.
Honda VFR1200F

Honda VFR1200F trafiła na rynek w 2010 roku z bardzo ambitnym zestawem rozwiązań. Chłodzony cieczą silnik V4 o pojemności 1237 cm3 i mocy 173 KM, a tylne koło napędza wał. Motocykl ma aluminiową ramę, jednoramienny wahacz oraz zintegrowany układ hamulcowy z ABS-em. Oprócz zwykłej sześciobiegowej skrzyni oferowano dwusprzęgłową przekładnię DCT, pozwalającą na automatyczną lub ręczną zmianę biegów. Od 2012 roku wyposażenie obejmowało również kontrolę trakcji.
Problemem okazało się połączenie wysokiej ceny z kompromisami, które w drogim motocyklu turystycznym mocno rzucają się w oczy. Podstawowa wersja ważyła 267 kg, kufry wymagały dopłaty, a wysokie zużycie paliwa i niezbyt duży zbiornik wyraźnie ograniczały zasięg. VFR miała łączyć sport z turystyką, ale dla części klientów zbyt wiele ustępstw pojawiło się właśnie po tej drugiej stronie. Późniejsze poprawki wcale jej nie pomogły.
VFR1200F warto rozważyć przede wszystkim ze względu na mocne V4, stabilność i możliwości sprawnego pokonywania długich tras. DCT będzie dodatkowym atutem dla kogoś, kto chce odpocząć od obsługi sprzęgła, choć przed zakupem trzeba sprawdzić, czy odpowiada mu działanie tej wczesnej generacji systemu. Szczególnie interesujące są egzemplarze wyprodukowane po 2012 roku, po zmianach w sterowaniu silnikiem i skrzynią. Koniecznie sprawdź po numerze VIN wykonanie kampanii serwisowej dotyczącej wału napędowego. Obejmowała ona część motocykli wyprodukowanych w latach 2010–2015.
Kawasaki ZRX1200S

W tym przypadku kluczowa jest litera S. ZRX1200S pojawiło się w 2001 roku jako bardziej turystyczna odmiana dużego Kawasaki. Chłodzony cieczą, gaźnikowy silnik o pojemności 1164 cm3 ma moc 122 KM i 112 Nm momentu obrotowego. Współpracuje z pięciobiegową skrzynią, a podwozie tworzą stalowa rama, klasyczny widelec oraz dwa tylne amortyzatory z osobnymi zbiornikami. Z przodu pracują sześciotłoczkowe zaciski hamulcowe. Wersję S wyróżnia przede wszystkim obszerna półowiewka, zastępująca niewielką osłonę reflektora znaną z odmiany R.
To właśnie wygląd może być przyczyną, dla której motocykl się nie przyjął. ZRX1200R nawiązuje do sportowych Kawasaki Eddiego Lawsona i ma wyrazistą, łatwo rozpoznawalną sylwetkę. Wersja S dostała bardziej użytkowy charakter, który osłabił ten efekt. Mechanicznie obie odmiany są sobie bardzo bliskie, ale emocje przy zakupie klasycznie wyglądającego motocykla potrafią wygrać z dodatkową ochroną przed wiatrem. Dlatego S pozostało w cieniu R, co widać również w różnicy cen.
Dla kogoś, kto chce tym motocyklem regularnie jeździć, może to być korzystny układ. Dostajesz ten sam mocny silnik i solidne podwozie, a do tego wygodną kanapę i skuteczniejszą osłonę do dalszej jazdy. ZRX1200S warto poszukać, jeśli odpowiada ci duża, klasyczna maszyna z wyraźnym zapasem momentu obrotowego.
Triumph Sprint GT 1050

Triumph Sprint GT pojawił się w 2010 roku jako model na sezon 2011 i bardziej turystyczne rozwinięcie Sprinta ST. Napędza go chłodzony cieczą, rzędowy silnik trzycylindrowy o pojemności 1050 cm3. Moc to 130 KM, a maksymalny moment obrotowy wynosi 108 Nm. Konstrukcja obejmuje aluminiową ramę, jednoramienny wahacz oraz sześciobiegową skrzynię z dłuższym ostatnim przełożeniem. W standardzie były ABS i dwa boczne kufry o pojemności po 31 litrów. Zmieniono również tylną część motocykla, zwiększając jego możliwości do podróży z pasażerem.
W przypadku Sprinta rozwój turystycznych możliwości miał swoją cenę. Wydłużony rozstaw osi i większa masa sprawiły, że GT prowadzi się spokojniej i mniej chętnie zmienia kierunek niż ST. Osoby ceniące sportowy charakter poprzednika mogły więc nie być zachwycone. Do tego model trafił na okres rosnącego zainteresowania motocyklami adventure, które zaczęły przejmować rolę uniwersalnych maszyn do podróżowania. Sprint GT nie zdołał powtórzyć popularności ST, mimo że miał więcej praktycznego wyposażenia i był udaną konstrukcją.
Warto o nim pamiętać, gdy szukasz motocykla na dalekie asfaltowe trasy, szczególnie z pasażerem. Trzycylindrowiec dobrze nadaje się do takiej jazdy, pojemne kufry przyjmą wakacyjny bagaż, a spokojniejsze prowadzenie może odpowiadać komuś, kto bardziej ceni stabilność niż szybkie przerzucanie motocykla z zakrętu w zakręt. To propozycja dla turysty, który chce pozostać przy klasycznym motocyklu szosowym. Przy oględzinach koniecznie sprawdź stan tylnej piasty i układu zawieszenia.
Podsumowanie
Powyższe motocykle doskonale pokazują, że maszyna nie musi psuć się na potęgę, by producent miał problem z jej sprzedażą. Wystarczy niejasna tożsamość, odrobina marketingowego przekombinowania lub próba pogodzenia wielu kwestii jednocześnie, żeby motocykliści omijali dany model szerokim łukiem. Po latach wiadomo już, że to był błąd, dlatego szukając używanego motocykla, zwróć uwagę na nasze propozycje.
Odkryj więcej z Jednoślad.pl
Zapisz się, aby otrzymywać najnowsze wpisy na swój adres e-mail.





